Nog een halve week te gaan in de Ronde van Spanje. Robert Gesink staat tweede in het klassement, bijna eerste. Amper een halve minuut bedraagt zijn achterstand op Alejandro Valverde. Wat is nu een halve minuut in een grote ronde? Helemaal niets. Gesink kan gewoon deze Vuelta winnen! Hij hoeft alleen maar Valverde in te halen en de anderen achter zich te houden. En zich niets aantrekken van zijn kapotte knie, ook al zijn de wonden zo diep als een vulkaankrater. Gesink is een bikkel.
Valverde is niet onoverwinnelijk bleek op de Pandera. Hij kraakte op dit steile geitenpaadje, ook al kwam hij nog miraculeus terug. Een wonderlijke wederopstanding. De een fronste daarbij de wenkbrauwen, de ander keek er vol bewondering naar. Peter Winnen heeft voor NRC Handelsblad de beelden van de beklimming nog eens geanalyseerd en ontwaarde daarbij aan het begin van de klim een rare vrouw, schuilend onder een struik met een grote koelbox.
De drie 'allesbeslissende' bergetappes in Andalucia waren boeiend om te zien. Maar eigenlijk deden ze er niet zo toe, behalve dan om de rest van het peloton definitief uit te schakelen. We zagen Gesink en Mosquera aanvallen, Valverde sterven en uit de dood opstaan, mecaniciens klungelen met het achterwiel van de fiets van Evans en ten slotte Basso onopvallend meefietsen. De verschillen na de drie aankomsten bergop waren klein, met wisselend profijt.
Er zijn nog zes podiumkanditaten over en hun onderlinge verschillen zijn nauwelijks veranderd. Hier een paar seconden er bij, daar een paar seconden er af. Met uitzondering van Evans, die buiten zijn schuld de schlemiel van Andalucia is geworden.
Is de Vuelta nu beslist? Er komen nog twee etappes in het hooggebergte en een tijdrit van 28 km aan. Er staat dus nog heel wat te gebeuren.
De tijdrit is van ongeveer dezelfde lengte als de eerste tijdrit in Valencia, maar nu kan het hoogteverschil een rolletje spelen. Was het parcours nabij Valencia nog zo plat als een paellapan, in Toledo is er een verschil van 160 meter tussen het hoogste en laagste punt.
De eerste tijdrit leverde ietsiepietsie meer onderlinge tijdsverschillen op dan de bergetappes in Andalucia. Als we voor de grap de uitslag van die tijdrit verwerken in het algemeen klassement, dan zou dat er zo uit zien:
1 VALVERDE
2 SÁNCHEZ op 52
3 GESINK op 59
4 EVANS op 01:48
5 BASSO op 02:06
6 MOSQUERA op 03:08
Dit klassement bevalt ons niet, dus moet Gesink nog voor de tijdrit een aanval plaatsen in de twee resterende etappes in het hooggebergte. Dat is goed voor ieders oranjegevoel.
De Vuelta wordt in de negentiende etappe beslist! Deze bergetappe bevat drie joekels van de eerste categorie. De finish volgt na een 18 kilometer lange afdaling en ligt 610 meter lager dan de top van de laatste berg. Op vier kilometer van deze top gaat het gebeuren. Want daar gaat het steigingspercentage over van 6 naar 10%. Gesink, sla daar je slag!
Even een paar kleine dingetjes over Samuel Sánchez. Hij was van de concurrenten de sterkste in de eerste tijdrit, hij was ook ijzersterk op de Pandera, hij is bovendien de snelste daler van het wielerpeloton en in een grote ronde is hij altijd supersterk in de laatste week. Sanchéz fiets voor de wielerploeg Euskaltel, in een oranje shirt. Oranjegevoel? Genoeg over Sánchez. Laten we dit alles maar snel vergeten.
[16 september 2009]
