Het mirakel op de Muur
Nick Nuyens won zondag in een spierverzurende sprint de Ronde van Vlaanderen en verdiende daarmee tot in de eeuwigheid het respect van alle Vlamingen. In Vlaanderen koesteren ze namelijk hun ronde en hun wielerhelden, zoals de man van deze tijd zijn iPhone streelt of zijn BlackBerry betast.
Nuyens was in deze klassieker verre van favoriet. Daarvoor was de in bloedvorm verkerende Fabian Cancellara veel en veel te sterk, zelfs als de andere renners stiekem een hulpmotortje zouden gebruiken. En dan had je voor de favorietenrol ook nog een pot vol Belgen waaronder Boonen, Gilbert en Leukemans. In die pot bevond zich niet de naam van Nuyens, het houdt een keer op met het noemen van favorieten voor een wielerwedstrijd.
Had iemand veertig kilometer voor de finish Nuyens overwinning voorspeld, hij zou ontmaskerd zijn als een geesteszieke en in een dwangbuis worden afgevoerd. Fabian Cancellara was op dat moment namelijk zoals verwacht veel en veel te sterk voor al die andere pretendenten, ook al reed Sylvain Chavanel even daarvoor nog met een minuutje voorsprong in de punt van de wedstrijd. Na een geslaagde inhaalpoging bouwde Cancellara met Chavanel verder aan hun voorsprong die op het hoogtepunt 60 seconden bedroeg. Hoewel, eigenlijk was er geen sprake van een samenwerking, want Sylvain Chavanel nam de rol van schaduw van Cancellara op zich en keek wel uit om kopwerk te verrichten. Niemand nam hem dat kwalijk, zelfs Cancellara niet. Want Fabian weet ook wel dat hij in zulke situaties zelf de kastanjes uit het vuur moet halen. Dat is de consequentie van eenzaam aan de top vertoeven.
Terwijl ik naar de beelden op de televisie keek en mij afvroeg wat er nou zo katholiek aan het wielrennen was, hoorde ik van de verslaggever dat de Muur van Geraardsbergen zich aandiende. De Muur! Dat is nog eens een katholieke locatie, geaccentueerd door het lijden der renners op het steile klimmetje en de aanwezigheid van de kapel op de top van de Oudenberg.
De kapel. Zodra de renners in het vizier komen luidt de kapelaan de klokken, net als zijn collega de klokken van het santuario del Ghisallo laat beieren in de Ronde van Lombardije. Als de klokken eenmaal luiden, worden krachten vanuit de hemel opgeroepen. Dan zou er wel eens een wonder kunnen gebeuren.
Deze eerste zondag van april 2011 geschiedde dat wonder. Op de steile helling zag je de 60 seconden voorsprong verdwijnen met de snelheid van de vrije val van een parachutespringer. Je geloofde je eigen ogen niet, de onoverwinnelijke Superman leek in te storten, de teller ging naar 0. Nog voordat het klokgelui het hoogtepunt bereikte beleefde Cancellara zijn dieptepunt en was de voorhoede van het peloton bij het leidende duo aangekomen. De strijd kon weer helemaal opnieuw beginnen.
Er gebeurde in de laatste dertig kilometers te veel om op te noemen en met de minuut leken de kaarten telkens weer anders te liggen. Uiteindelijk sprintte een trio om de overwinning. Sylvain Chavanel, misschien wel de beste over de hele wedstrijd, werd tweede. Fabian Cancellara, de allerallersterkste over de eerste 220 kilometer moest zich tevreden stellen met een derde plaats. Het was Nick Nuyens die deze zondag de zege(n) mocht ontvangen.
[7 april 2011]